سفارش و رو زدن

 

 

دیر زمانی است که سفارشِ نمره و رو زدن، تبدیل به یک رویه شده است؛ شده است پدیده ای نوپدید. قبل امتحانات، حین امتحانات، بعد امتحانات حتی، سیل سفارش هاست که سرازیر می شود، سرریز می کند. حتما می پرسید سفارش چیست؟ سفارش یعنی درخواست از استاد برای نمره بیشتر که گاهی توسط دانشجوها صورت می گیرد، گاهی دیگر توسط فرستادگان دانشجوها.

سفارش می کنند؛ یعنی استاد را تحت هر شرایط قرار می دهند تا خواسته و ناخواسته دستی ببرد و اندکی بپرد! خاص دانشگاه و دانشجو هم نیست، مثلاً برای کار هم سفارش می کنند و خاص اینجا و اکنون هم نیست مثلاً به پیامبران هم سفارش داده اند.

چرا؟ چون یا اساتید، مغرورند و بشدت ناجور و بعضاً مجبور که سخت بگیرند، یا مشکلات و گرفتاری های دانشجویان است، یا توقعات والا و حرص بالا! ، یا جامعه های بومیِ نزدیک و آشنا و هنوز دموکراتیک نشده و قانون گرا نشده و یا نگرش کمّی، که امان از نگرش کمّی؛ آدمها را با معدل شان می سنجند.

 

 

استاد نوشت:

اولندش، من تا یادم هست و ذهنم یاری می کند، قبلاً زمان ما از این خبرها نبود. مگر به ذهن کسی خطور می کرد و به دهن کسی عبور می کرد که سفارش بکند؟ بنده یکی هیچوقت برای نمره، به هیچ استاد رو نزده ام. هرچه بوده خوانده ام و هرچه گرفته ام گفته ام ای خدا شکر و ای استاد تشکر!

دومندش؛ با سفارش و رو زدن، حق، ناحق می شود. به یکی کم دادن و به یکی زیاد دادن، خلاف انصاف است. باور کنید اگر به شما کمک کنیم باید به همه کمک کنیم وگرنه شب، خواب نخواهیم رفت. ما نیز باید جوابگو باشیم، در محکمه وجدان و در محکمه قیامت.

سومندش؛ و باور کنید با این سفارش شما، گاهی شده رابطه ما با دوستی خراب شده، گاهی کدورت پیش آمده، گاهی استاد حتی اخراج شده است. اسباب ناراحتی فراهم کردن که چه؟

چهارمندش؛ به خدا بنده یکی ، به همه دانشجویان کمک می کنم. تردید نداشته باشید آنچه در کارنامه شماست، همراه ارفاق است پس دیگر نیاز به سفارش نیست.

پنجمندش؛ در دلم مانده یکی بیاید، اگر مشکلی دارد، نگوید دوست فلانی، فامیل فلانی ام، بگوید یک بنده خداست. به خدا ارزش بنده خدا بودن بیشتر از چسباندن خود به این و آن است.

 

ادامه دارد...